Reis naar het bekende

een formule van kristallijnen symmetrie en eenvoud

dat zij, zodra ze hem uitgeschreven hadden, overtuigd

waren dat hij hun de coördinaten van de ziel bood

een enigma waarnaar ze niet eens op zoek waren geweest

collega’s die smalend reageerden, bleken niet in staat

hun ongerijmde speculaties te weerleggen of met

plausibeler hypotheses te overtroeven, zodat

na vijf jaar ten einde raad de twijfel opzij werd gezet

de twintig jaar daarop hadden ze nodig om een apparaat

te bouwen waarmee de zielencoördinaten bereisd

konden worden: een zwarte slurf met een enkele bocht

aan de ene kant de ingang en aan de andere kant

niets, of elders, of de ziel, dat moest worden uitgezocht

waarna de dag aanbrak dat de vier reisgenoten, behept

met een oppervlakkig karakter, zonder aandrang of drift

en getraind onder de zwaarste deiningen van het gemoed

een voor een de trappen beklommen, boven, op het schavot

het applaus van de toegestroomde menigte in ontvangst

namen en met een grimmige duik verdwenen in het gat

toen kwam de tijd van het wachten, geleerden wie het project

na aan het hart lag kwamen regelmatig tezamen rond

elkaars tafel en delibereerden breed over de aard

van de ziel, over zijn middelpunt en uitgestrektheid

welke kans maakte de missie? volgens sommigen bestond

de essentie van de reis in transsubstantiatie, met

het gevaar dat de terugkeer de reizigers was geblokkeerd

maar volgens anderen was het risico veel groter dat

wie eenmaal van de geneugten van het zielenleven had

geproefd, met niets tevreden zou zijn dan onstoffelijkheid

telkens werden ze tot dezelfde vragen teruggevoerd

via welke wegen kon de ziel het best worden verkend?

energiebanen? gammastralen? de aders van de lot?

de nerf van de voorbeschikking? voor enkelen van hen stond

de begrijpbaarheid van de ziel a priori onwrikbaar vast

de meesten achtten het denkbaar dat de mens deel aan iets had

zonder daar greep op te hebben, een van hen hield zelfs staand dat

mocht blijken dat de reizigers niet in de ziel verdwaald

geraakt waren, dat het bewijs was dat die ook niet bestond

toen ze vernamen dat de reizigers waren teruggekeerd

bleek dat die al weken onder de mensen hadden vertoefd

alsof de ziel zelf de route en de duur van hun doortocht

had bepaald en hen vervolgens via een natuurlijk pad

had afgescheiden zonder dat ze het zelf hadden gemerkt

op zich waren hun verslagen niet spectaculair, met

de pulserende, elastische verten zonder verschiet

de diffuse vlekkerigheid van het rusteloze licht

en het doolhof van de onomkeerbaarheid, er was niemand

die het niet zelf had kunnen verzinnen, maar steeds als het woord

ziel viel moest ieder voortaan denken aan het viertal, dolend

over de uitgebreidheid die zij zo lichtzinnig genoemd

hadden, ieder die over zijn eigen warse ziel nadacht

riep onvermijdelijk het in het verslag beschreven beeld

op van de vier lichaamsvreemde reizigers die op de tast

de bodem afzochten naar sporen van zwelling of van rot

en die langzaam doordrongen raakten van de dreunende tred

van gigantische dieren die daar of in een aanpalend

vertrek iets bewerkstelligden met inzet van al hun kracht