Niet links, niet rechts[1]

Zij gehoorzaamt slechts de roep van het land. Een geul

in de bodem beult zij door het velden, strak in

zijn boorden, effen van bedding. Haar rupsbanden

kennen enkel één richting: vooruit. Geen steensoort

biedt weerstand aan haar beitels, geen wortel bezit

de veerkracht haar schoepen te keren. Zij vreet wat

zij ziet en zij schijt wat zij vreet. Haar mes biedt vier

jaar garantie tegen genade. Weduwen

en wezen, zij maakt geen onderscheid. Haar mokers

delen allerwegen veiligheid uit. Palmboom

en aloë bloeien als de knotwilg. Onder

een bloedrode hemel trekt zij haar heirbaan door

de steden. In haar spoor groeit geen willekeur. Zij

klopt wat zij veegt en zij zuigt wat zij klopt. Het volk

dat haar liefheeft grijnst in de trots van haar

boorkop en het likt waar zij voorbijgaat het zweet van haar

rug. Het recht van haar horizon kerft in de zon.