poŽzie etc han van der vegt

Opname Apex

Apex

                            dit is geen stad maar de vonk van een stad
                      het punt komt dat je onschuld er genoeg van heeft
     je stappen zijn de maat van het oerwoud ontgroeid
                                                                 splijt de vrucht die je onthouden is
                                                                 met een houw het klokhuis
                                                                 een vlam lekt uit, de tijd tikt aan en
                  met handen als fakkels, een engel op vlerken van vuur
                                   trek je spiralen van lichterlaaie
                                 je adelaarssnater slaat de schaal van de dag
  aan scherven van dagen

                            dit is geen stad maar de adem van een stad
                      een hand van vuur veegt de wereld voor je open
     een vel van witte as waarop je schrijven kunt
                                                                 broekenman, godenzoon, duikelaar
                                                                 ten afscheid geven de
                                                                 dieren je namen voor onderweg
                  laat hen de dingen maar nemen zoals ze ze vinden
                                   jij vormt de dingen naar je eigen beeld
                                 loop tot de nacht, strek je uit in het open veld
  met de droom van een stad

                            dit is geen stad maar de gil van een stad
                      je huig heeft, op wat je prevelt tijdens je slaap
     zijn morsetekens in slierten nevel geponst
                                                                 gonzende linten zingen tegen
                                                                 de helling omhoog en
                                                                 rollen zich langs de kam tot korven
                  betonnen muren, de deuren en ramen gerangschikt
                                   naar de puls van je stem, stollen in het
                                 vroege zonlicht, krijtwit als een strijdkreet, tot de
  omwalling van een stad

                            dit is geen stad maar het ei van een stad
                      een kreet breekt vrij door de groenkoperen vliezen
     waar je afdaalt ontsluit de poort haar liezen en
                                                                 een gulle stroom van levend water
                                                                 die de muren lest biedt
                                                                 je zijn schouder als zegewagen
                  op de paleistrappen zingen kanonnen je namen
                                   voor je nieuwe leven toe, leeuwenwelp
                                 brekebeentje, roos van saron, wonderbare
  raadsman, stedendwinger

                            dit is geen stad maar de zucht van een stad
                      je tong slangt een corso door de propyleeŽn
     haar boulevards spreiden hun marmeren benen
                                                                 zie, een koor van majorettes en
                                                                 communards paradeert
                                                                 tussen huizen als orchideeŽn
                  tot bloei geprikkeld op de tast van je papillen, de
                                   smaak van neon, gekonfijte vruchten
                                 licht op in haar buikholte, een crypte die bidt
  voor de vlam van een stad

                            dit is geen stad maar de code van een stad
                      over het toetsenbord van de buitenwijken
     tikken je vier apentengels de toekomst in
                                                                 wissels slaan om, aan de beharing
                                                                 van je staart heeft zich de
                                                                 ronding van haar oude bestanden
                  gekarteld, slijpsteen wordt tandrad, over de randen van
                                   haar harde schijf schokschoudert een trein zich
                                 in beweging en kantelt de flowchart binnen
  van de stad haar bloedbaan

                            dit is geen stad maar de stoom van een stad
                      op de fundering van je bekken slingert zich
     je verchroomde wervelkolom het want in van
                                                                 de avondlucht, je ribben werpen
                                                                 hun ankerkettingen
                                                                 uit, en knellen een wolk tegen haar
                  aan, zodat koelwater gutst door haar maag, een bouwput, waar
                                   op de aambeelden van je achterdocht
                                 je gemuilkorfde slaven de mallen smeden
  voor het licht van een stad

                            dit is geen stad maar het brons van een stad
                      het schimmenspel van haar gesteven passanten
     vibreert op de rug van je hand, en je linnen
                                                                 vingers slaan de schellen van naar hun
                                                                 toon gekleurde auto's
                                                                 aan over het bourdonzingen van
                  haar metrobuizen, een trolleybus tinkelt onder je
                                   verhemelte langs je hersenleiding
                                 omhoog en triggert met zijn vonk je gewrichten
  tot de dans van een stad

                            dit is geen stad maar de stront van een stad
                      barakken kantelen tot wolkenkrabbers waar
     je gebochelde drakenkam de aarde klieft
                                                                 en een tong van rood staal lepelt de
                                                                 gesmolten grond over
                                                                 je kinnebak, voort rochelt ze van
                  ketel naar ketel door je ingewand en spettert als
                                   asfalt uit je vuurvast geschubde aars
                                 tevoorschijn, je hammen walsen het wegdek tot
  de spiegel van een stad

                            dit is geen stad maar de woede van een stad
                      je oogbal, kwispelstaartje hitsig in de rug
     stuitert hoog door de flipperkastlagers van de
                                                                 warenhuizen, het spervuur van zijn
                                                                 blikken maait de op je
                                                                 bloed beluste verkoopsirenes
                  neer en hij hikt de prijzen weg in zijn rinkelende vaart
                                   extra levens bij de servicecorner
                                 dood het hondje cerberus en ga door naar de
  stad haar bonuslevel

                            dit is geen stad maar het zweet van een stad
                      misschien begrijpt de zon van spiegelglas je wel
     je longen, betonnen pylonen, zes vadem
                                                                 diep in de hartslag van haar riool
                                                                 richten je strottenhoofd
                                                                 tot periscoop, er staat een lichtmast
                  op je adem, het ritme van je lach stuwt lymfe uit
                                   de afvoerputten omhoog, gebronsde
                                 ruiten slaan vierkant uit hun sponning een stad in
  scherven op het trottoir

                            dit is geen stad maar de roes van een stad
                      een hijskraan steekt door je oksel de skyline in
     je hand grijpt naar houvast, maar hij tilt je, een van
                                                                 zijn sokkel getrokken kolos, over
                                                                 je manke stappen heen
                                                                 de huizenblokken schuiven een wig
                  door de achterbuurten, een heerbaan voor je wankeling
                                   rechtop staat je geslacht in de steigers
                                 rondom je middel, je hoofd brandt als een kogel
  in het oog van een stad

                            dit is geen stad maar de doem van een stad
                      vanaf de wolken steekt je debiele broertje
     zijn zeven ezelgemuilde bazuinen af
                                                                 en twee sterren jubelen uit je
                                                                 droomgat, de ene heet
                                                                 alsem en schiet zijn zaad als zwavel
                  door het water, de andere is zijn naam vergeten
                                   hij boort zich de onderwereld binnen
                                 bij haar navel en schatert een steekvlam door de
  gassen van een stad
                 
                            dit is geen stad maar de straf van een stad
                      haar rokende darmen slaan hun putten open
     en op de mirages van een vuurstorm beklimt
                                                                 een vlucht opwindsprinkhanen het zwerk
                                                                 hun aangezicht is dat
                                                                 van zestienjarige punkmeisjes
                  en ze dragen tartaarse helmen met ekstervleugels
                                   hun tanden zijn beitels, hun reet is de
                                 reet van een mantelbaviaan en hun buik toont
  het brandmerk van een stad

                            dit is geen stad maar de kaalslag van een stad
                      achter hen komen de hete teer lekkende
     raven, die hun huiver met zilveren bekken
                                                                 door de massa scheren, zij bijten
                                                                 ieder het rechteroor
                                                                 af, de gevels die ooit bloeiden in
                  arabesken en papyruspilaren staren nu
                                   onder aangevreten oogleden de
                                 straat in, gekruisigd aan verwelkte rozetten
  hangt de bloem van de stad

                            dit is geen stad maar de balsem van een stad
                      dan kom jij, een eeuwenoude krokodil, uit
     de poel van afwaswater en weduwnaarsdril
                                                                 overeind, de rook- en vuurkolom
                                                                 baant weer je pad, op je
                                                                 omzwachtelde abdissenpoten
                  waggel je door haar diaspora en je lispelt de
                                   verlegen namen van medelij¨den
                                 wezenmoeder, zigeunerhoer, vrouw van zeven
  smarten, eeuwige stad

                            dit is geen stad maar de weerwil van een stad
                      zij trekt het vuur aan de manen over haar rug
     en prangt het aan haar geronnen grizzlylurven
                                                                 haar bakstenen huid hardt zij tot een
                                                                 pantser van basalt en
                                                                 haar stalen balken smeedt zij langs de
                  bogen van haar begeerte, zij zijgt niet zij rijst en zwelt
                                   als de zeppelin, zij barst niet zij trilt
                                 balt de vlammen in haar baarmoeder samen tot
  de opstand van een stad

                            dit is geen stad maar de glorie van een stad
                      twaalf poorten stoten hun tiara's ten hemel
     steil hun voorhoofd, bleek hun bot, onverbiddelijk
                                                                 hun kaak, langs vijf kanten ontrollen
                                                                 haar muren hun fronsen
                                                                 zij heeft de grond niet nodig dat die
                  haar steunt want zij zit op een tapijt van stierenhuiden
                                   zij heeft de lucht niet nodig dat die haar
                                 dekt want zij troont onder een baldakijn van zink
  zij is zichzelf een stad




muziek: Jan Frans van Dijkhuizen
stem: Han van der Vegt
opname Jan Frans van Dijkhuizen
studio Ratsmodee