Het martelaarschap van Catharina^[1]

Ik sta nog overeind. Ik ben bereid.

Haar hemel mag zijn schalen op mij breken

van vuur en zwavel, met de splinters van

het rad waarop ik haar had willen breken

ontzetting, dood spatten in het publiek,

hij noch zijzelf kunnen mijn hand doen beven

om het gevest. Haar blanke hals ligt bloot.

Spuit straks haar bloed tegen mijn witte kleren

dan blijkt het wit als melk, ten teken dat

ik niets genomen heb wat mij niet toekwam.

Zij zegt me dat de waarheid in haar leeft.

Dat kan wel zijn. Maar voor hoelang? Vanochtend

heb ik nog vijftig wijzen hier ter dood

gebracht die mij zowaar hetzelfde zeiden.

Ik heb geen waarheid nodig voor mijn werk.

Wie zich op dit moment keizer mag noemen

regeert mijn hand, zolang als dit moment

zich uitstrekt. En als straks over de Alpen

die Constantijn zijn heerschappij hier grondt,

mag hij haar leven en haar waarheid wreken

zolang hij kan. Zolang zijn waarheid duurt.

Zolang hij wil zal ik, getrouw, hem dienen.

Mijn vingers liggen rustig om haar kin.

Geen oude haat, geen hoop op liefde later

beheersen mij, en ik beloof haar niets.

Ik bied alleen het scherpste van de snede.

Voor haar zoals voor mij bliksemt het heden.